Olaf II

Olaf Haakonsson urodził się w 1370 roku, a zmarł 23 sierpnia 1387 roku. Był królem Danii w latach 1376 - 1387 (jako Olaf II) i królem Norwegii w latach 1380 - 1387 (jako Olaf IV).
Olaf był synem norweskiego króla Haakona VI i Małgorzaty I - córki Waldemara IV, króla Danii. Władcą Danii został po śmierci dziadka w roku 1378. Olaf został koronowany mimo obietnicy złożonej królowi Szwecji - Albrechtowi Meklemburskiemu, że tron ten przypadnie jego synowi.
Tydzień po śmierci siedemnastoletniego (i bezdzietnego) Olafa w r. 1387 jego matka Małgorzata I ogłosiła się władczynią Danii (wkrótce również Norwegii). Adoptowała Eryka Pomorskiego i rozpoczęła działania dyplomatyczne, które w 1397 r. zostały uwieńczone zjednoczeniem trzech skandynawskich królestw (Danii, Norwegii i Szwecji) w Kalmarze - tzw. Unia kalmarska.

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License